سرویس فرهنگ و هنر - این آشفتگی و بی معنایی ناخودآگاه ما را به یاد آیین وداع با ژان پل بلموندو هنرمند نامآور فرانسوی میاندازد که در آن، یک اثر هنری جاودانه ساخته شد ...
نمونۀ عینی این آشفتگی، بر دوش کشیدن تابوت هنرمند است. طراحی لباس و ترکیب رنگ سفید با پاپیون و دکمه های مشکی، هرچند در جهت وفاداری به خواست هنرمند فقید شکل گرفته اما یک سردرگمی را در نگاه بیننده ایجاد می کند با این پرسش که، سرانجام سفید یا سیاه؟
علاوه بر این بی نظمی آشکار و سرسام آور مراسم که در نقطۀ عطف آن یعنی بر دوش بردن تابوت که تقلای ایجاد نظم در رفتار یکی از برگزارکننده گان، آن را برجسته تر نشان داد، نه تنها درون مایۀ چنین آیینی را دست مایۀ این نوع ژست ساحته بلکه این معنا را در ذهن بیننده متبادر می کند که تمام این ژست و آیین دست مایه ای است برای نمایش خود و نه پاس داشت روح و جسم هنرمند بزرگی چون ناصر تقوایی که بسیاری او را عزیز داشته و از فقدان اش اندوهگین اند.
این آشفتگی و بی معنایی ناخودآگاه ما را به یاد آیین وداع با «ژان پل بلموندو» هنرمند نام آور فرانسوی می اندازد که در آن، یک اثر هنری جاودانه ساخته شد، چنان که هنرمند در سال های عمرش از خود به یادگار گذاشته بود. بنابراین هنرمند در آخرین لحظه های حضور جسم اش در این جهان، نقشی باشکوه از خود به یادگار گذاشت. اتفاقی که می توانست در آیین وداع با «ناصر تقوایی» نیز رخ دهد. نقشی از اصالت و ماندگاری، چنان که در آثار او متجلی بود.
به گزارش سرویس فرهنگ و هنر جیرجیرک به نقل از فرادید - منبع: عصر ایران