سرویس فرهنگ و هنر - رویای نیمه‌شب از آن دست آثاری است که در اجرا، طراحی صحنه و فضاسازی تلاش کرده متفاوت و جسورانه ظاهر شود؛ اما آیا این ویژگی‌ها به‌تنهایی برای موفقیت یک اثر تلویزیونی کافی است؟ ...

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر جیرجیرک به نقل از برترین ها - برترین ها: اگر این شب ها حوالی ساعت 20:30 احیانا گذرتان به شبکه سه سیما بخورد، با سریالی به نام "رویای نیمه شب" روبرو خواهید شد. این سریال که اقتباسی آزاد از رمان رویای نیمه شب مظفر سالاری است، به کارگردانی فردی به نام حسن آخوندپور و با نفراتی چون بهاره افشاری و حسن معجونی به قاب تلویزیون رسیده است. 

داستان رویای نیمه شب در سال ۷۱۰ هجری قمری و همزمان با دوران سلطنت محمد خدابنده (اولجایتو) روایت می شود؛ دوره ای که تحولات مذهبی و سیاسی مهمی در ایران و عراق رخ داده بود. قصه در شهر حله می گذرد و محور آن عشق فتاح، جوانی سنی مذهب، به تلما، دختری شیعه است؛ عشقی که در سایه اختلافات مذهبی، با موانع و چالش های فراوانی روبه رو می شود.

پرسش هایی جدی درباره فیلمنامه و کارگردانی!

«رویای نیمه شب» از آن دست آثاری است که در اجرا، طراحی صحنه و فضاسازی تلاش کرده متفاوت و جسورانه ظاهر شود؛ اما آیا این ویژگی ها به تنهایی برای موفقیت یک اثر تلویزیونی کافی است؟ پاسخ چندان روشن نیست. سریال در بخش بازیگری نیز ترکیبی از چهره های باتجربه و بازیگران جوان را کنار هم قرار داده، اما این ترکیب لزوماً به انسجام مورد انتظار منجر نشده است. حتی برای دیده شدن بیشتر، از ابزارهایی مانند حضور بازیگرانی با چهره و پیشینه متفاوت نیز استفاده شده؛ نمونه اش سوزانا آلوز، بازیگر و خواننده سوری که نقش صوفیا را ایفا می کند. با این حال، چنین انتخاب هایی نیز نتوانسته ضعف های اصلی اثر را برطرف کند.

درباره این سریال شاید مهم ترین نکته این باشد که قصه مصالح دراماتیک کافی برای پیش برد روان روایت را ندارد و در نهایت، هزینه و امکانات نیز به تنهایی نمی توانند کیفیت را تضمین کنند. شاید مسئله اصلی «رویای نیمه شب» نه کمبود بودجه، بلکه نحوه استفاده از آن باشد؛ چرا که زیر ظاهر پرزرق وبرق سریال، پرسش هایی جدی درباره فیلمنامه، کارگردانی، ریتم و انتخاب بازیگران باقی می ماند.

رویای نیمه شب؛ اتفاقی نیفتاده و نمی افتد!

علی بحرینی(روزنامه نگار) نوشت: انگار صداوسیما تمام توانش را گذاشته تا با رویای نیمه شب بترکاند! اما ترکیدنی در کار اتفاق نیفتاده و نخواهد افتاد. صحبت از دشمنی عمومی مخاطبان با سریال های سازمان نیست! در همین صداوسیما، سریالی مثل "سوجان" ساخته حسین تبریزی که بسیار کم هزینه تر از "رویای نیمه شب" بود، موفق شد به میلیون ها مخاطب برسد اما سریال جدید شبکه سه به جایگاه مناسی نخواهد رسید. چون مغشوش است. چون بد ساخته شده. چون بازیگرانش، همگون نیستند و هر کدام از آن ها، با مدلی که خودشان صلاح دانسته اند، جلوی دوربین رفته اند! سطح کارگردانی حسن آخوندپور، آن قدر پایین است که نمی توانم به آینده "رویای نیمه شب" امیدی داشته باشم.البته مطمئنم که صداوسیما، همچنان پای سریال جدیدش خواهد ایستاد!

یک مورد عجیب و تکراری!

تی وی بان با اشاره به این سکانس می نویسد: در قسمت دوم سریال «رویای نیمه شب» جوانی خوش سیما و خوش هیکل (فتاح با بازی سعید شریف) به دام زنی شوهرمرده افتاد که از او می خواست پابندش را صیقل بزند. دوزاری جوان افتاد و اقدام به فرار از پنجره کرد؛ درست عین فرار سینا مهراد در سریال «پدر»! کلا در سریال های ایرانی این جوری نشان داده می شود که زنان فاعل هستند. مثلا الناز خانم سریال «بیست و یک» از جوانکی خواست او را بغل کند و جوان شرمسار شد و امتناع کرد. شکل دیگرش سریال «کوری» و «بدنام» که خانم ها، با دست مبارک درها را می بندند و ...! 

دو توییت قابل تامل

صادق لواسانی، فعال رسانه ای درباره "رویای نیمه شب" معتقد است: صنعت سریال سازی در ایران سال هاست که دچار سکته ناقص شده! در حالی که دنیا با تکنولوژی های جدید، مدام درحال تجربه جدیده. سریال رویای نیمه شب در تولید و قصه اقتباسی سعی کرده متفاوت باشه و اثری خوب رو برای مخاطب نمایش بده و بنظرم جذابیت کافی برای پای تلویزیون نشوندن مردم رو داره.

و توئیت میرزا که مخالف دیدگاه قبلی است: لعنت به اون لحظه ای که گیم اف ترونز پخش شد ایران و کارگردانای ایرانی سعی کردن کپی کنن. اون از هزار ویک شب اینم از رویای نیمه شب. بعد دیدن قسمت اول متوجه شدم چرا هنوز که هنوزه مختارنامه و یوسف پیامبر شاهکار به حساب میان با وجود نقص هایی که دارن. تازه اون موقع قوانین پوشش سختگیرتر بود.