سرویس سرگرمی - پل راهآهن فورث که ۵۴۱ متر طول دارد و روی خلیج فورث نزدیک ادینبورگ اسکاتلند کشیده شده، هنگام نصب آخرین پرچ طلایی خود در ۴ مارس ۱۸۹۰ توسط ادوارد هفتم، بهعنوان بلندترین پل کنسولی جهان شناخته شد. ...
به گزارش سرویس سرگرمی جیرجیرک به نقل از فرادید - فرادید| اگرچه این رکورد بعدها در سال ۱۹۱۹ توسط «پل کبک کانادا» از دید طول شکسته شد، پل فورث همچنان یک شگفتی مهندسی باقی مانده و رتبه دوم جهانی را در اختیار دارد. شکل چشمگیر و مقیاس عظیم آن بیش از یک قرن پس از اتمام، همچنان تحسین برانگیز است.
به گزارش فرادید، این پل به دلیل اهمیت و ظاهر برجسته اش در سال ۲۰۱۲ یک بازسازی عمده را پشت سر گذاشت. سال ۲۰۱۵، به شکل رسمی به عنوان میراث جهانی یونسکو اعلام شد و به دلیل قدرت ساختاری خالص و وضوح بصری تحسین شد.
به نقل از یونسکو: «زیبایی صنعتی متمایز آن نتیجه نمایش صریح و بدون آرایش اجزای سازه ای آن است.»
پل فورث فراتر از یک بیانیه بصری، نقطه عطفی در مهندسی عمران است. یونسکو می گوید: «پل فورث با نوآوری در سبک، مصالح و مقیاس، مرحله مهمی در طراحی و ساخت پل ها در دوره ای که راه آهن ها بر سفرهای زمینی طولانی مدت تسلط یافتند، به شمار می آید.»
سال بعد، لقب «بزرگ ترین شگفتی ساخته دست بشر در اسکاتلند» به این پل داده شد، لقبی که هم غرور ملی و هم اهمیت جهانی آن را نشان می دهد.
تلاش برای عبور از خور فورث از دهه ۱۸۷۰ آغاز شد. این تلاش ناشی از افزایش تقاضا برای خطوط ریلی قابل اعتماد در سراسر اسکاتلند بود. بنا به گزارش روزنامه اسکاتسمَن: «ایده ایجاد یک گذرگاه ریلی دائمی روی خور فورث در دهه ۱۸۷۰ شکل گرفت، زمانی که مهندس توماس باچ سرپرست طراحی پل معلق ریلی برای جایگزینی کشتی قطار گرانتون شد.»
اما پیش از شکل گیری طرح های مهندس باچ، فاجعه ای رخ داد. سال ۱۸۷۹، پل تِی طراحی شده توسط باچ در طوفان فرو ریخت و بیش از ۷۰ نفر جانشان را از دست دادند. این حادثه پایان همکاری او را رقم زد و سایه ای سنگین بر پل های معلق انداخت.
مسئولیت به تیم جدیدی به سرپرستی مهندسین انگلیسی سِر جان فاولر و سِر بنجامین بِیکِر واگذار شد. آن ها طرحی کنسولی پیشنهاد دادند که برای مقاومت در برابر بادهای شدید منطقه و وزن قطارهای سنگین باری مناسب تر بود.
ساخت وساز رسمی سال ۱۸۸۲ با تأمین مصالح آغاز شد و سال بعد با پایه گذاری ها ادامه یافت. این مرحله اولیه بسیار خطرناک بود. کارگران باید چاهک های عظیم آهنی را به شکل عمیق در بستر دریا فرو می بردند تا ستون های گرانیتی را محکم کنند. این کار دشوار، کُند و پرخطر بود و نصب پایه ها به تنهایی ۳ سال زمان برد.
پل با ارتفاع ۱۵۰ فوت بالاتر از سطح آب طراحی شد تا کشتی های بزرگ بتوانند به آسانی از زیر آن عبور کنند. از دید قیاس، حتی امروزه هم اعداد آن حیرت انگیزند. پل فورث ده برابر فلز بیشتری نسبت به برج ایفل در پاریس مصرف کرد که نشان از جاه طلبی پشت این پروژه دارد. این پروژه در زمان ساخت، بزرگ ترین پروژه فولادی بریتانیا بود که حدود ۵۵ هزار تن فولاد استفاده کرد. این دستاورد در شرایطی که با ابزارهای قرن نوزدهم و بدون استانداردهای ایمنی مدرن ساخته شد، بسیار چشمگیر است.
در اوج کار، حدود ۴۶۰۰ کارگر در محوطه ساخت و ساز مشغول کار بودند. در طول هفت سال ساخت، کار از حدود ۳۰ متر زیر سطح آب تا بیش از ۹۰ متر بالاتر از سطح انجام شد. با وجود مقیاس و دقت، هزینه انسانی پروژه واقعی بود. مورخان دست کم ۶۳ کشته را تخمین می زنند.
مونتاژ سازه فوقانی سال ۱۸۸۶ آغاز شد. با افزایش برج ها و گسترش بازوهای کنسولی به سمت هم، این صحنه توجه بسیاری را به خود جلب کرد. پیشرفت کم و بیش غیرقابل باور بود، انگار اعضای عظیم آهنی جاذبه را به چالش کشیده اند. سپس، در دسامبر ۱۸۸۹، ساخت و ساز به پایان رسید.
یک آزمایش بار رسمی در ژانویه ۱۸۹۰ انجام شد که در آن دو قطار هرکدام شامل سه لوکوموتیو و ۵۰ واگن پر از زغال سنگ، آهسته از روی پل عبور کردند. وزن کل آن ها ۱۸۸۰ تن بود، بیش از دو برابر بار طراحی شده ی ساختار. مهندسان میزان انحرافِ پل را زیر وزن این بار اندازه گیری کردند و عملکرد آن درست طبق پیش بینی ها بود.
عکس های بین سال های ۱۸۸۶ تا ۱۸۹۰ بازوهای عظیم کنسولی را در حال شکل گیری بین ساوث کوئینزفِری و نورث کوئینزفِری به تصویر کشیده اند که تغییر چشم انداز را هنگام تسلط فولاد بر آسمان و آب مستند کرده اند.
پل که بعدها به نام «پل راه آهن فورث» نام گذاری شد تا از پل های جاده ای متمایز باشد، به سرعت با رنگ قرمز زنده اش شناخته شد.
«نقاشی پل فورث» به عبارت عامیانه ای برای کاری بی پایان تبدیل شد. این عبارت از باور اشتباهی سرچشمه می گرفت که گمان می کردند پل به شکل مداوم در چرخه ای بی پایان از رنگ آمیزی دوباره قرار دارد.
در واقع، چنین چرخه مداومی وجود نداشت. بخش های فرسوده در اولویت قرار می گرفتند و یک تیم دائمی برای نظارت بر نگهداری تعیین شده بود. با این حال، بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱، کل سازه با پوششی ویژه و جدید رنگ آمیزی شد که انتظار می رود ۲۵ سال دوام داشته باشد.
مترجم: زهرا ذوالقدر