سرویس سبک زندگی - بحران آب در ایران یکی از پیچیدهترین و پرچالشترین مسائلی است که در دهههای اخیر گریبانگیر کشور شده و به تهدیدی جدی برای امنیت زیستمحیطی، کشاورزی و حتی ثبات اجتماعی و اقتصادی تبدیل شده است. ...
به گزارش سرویس سبک زندگی جیرجیرک به نقل از برترین ها - برترین ها: بحران آب در ایران یکی از پیچیده ترین و پرچالش ترین مسائلی است که در دهه های اخیر گریبان گیر کشور شده و به تهدیدی جدی برای امنیت زیست محیطی، کشاورزی و حتی ثبات اجتماعی و اقتصادی تبدیل شده است. کاهش منابع آبی تجدیدپذیر، افت سطح سفره های زیرزمینی، خشک شدن دریاچه ها و تالاب ها و افزایش بی رویه برداشت آب و قطعی مکرر آب منازل مسکونی در این روزها نشانه هایی روشن از بحرانی است که روز به روز عمیق تر می شود. با مرور ریشه های این بحران، نمی توان از نقش تصمیم گیری های نادرست و سیاست گذاری های کوتاه مدت چشم پوشی کرد.
یکی از نقاط عطف در این مسیر، دوره ای است که با تغییر رویکردهای مدیریتی، مجوز حفر چاه های غیرمجاز و برداشت های بی رویه از منابع زیرزمینی به شکل افسارگسیخته ای گسترش یافت. اظهارات عیسی کلانتری، وزیر کشاورزی پیشین و رئیس سابق سازمان حفاظت از محیط زیست، به خوبی گویای عمق فاجعه ای است که در دولت محمود احمدی نژاد با صدور مجوزهای گسترده برای حفر چاه، شکل گرفت. کلانتری در سال ۱۳۹۴ هشدار داده بود که در نتیجه این تصمیمات، برداشت بی رویه از منابع آبی کشور به طرز نگران کننده ای افزایش یافته و اثرات آن همچنان باقی است.
درکا نوشت: فکر میکنم به این صورت بود به اونهایی که چاه غیر مجاز حفر کرده بودند گفت بیان مجوز بگیرن و اون چاه ها قانونی شد بعد به واسطه اون مجوز قانونی برق هم دادن و....
آرمان هم دل خونی دارد: بله بخصوص ما اصفهانی ها اقدامات این اقا را هیچوقت فراموش نمیکنیم روزی که رفت استان چهارمحال و بختیاری و اجازه برداشت نامحدود و بی حساب از زاینده رود را صادر کردو تیر خلاص را به زاینده رود زد....
سدسازی هایی که کار دستمان داد!
آنطور که محمد درویش، کنشگر محیط زیست در گفتگو با خبرگزاری ایسنا مطرح کرده: سدسازی های بی رویه در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، بدون توجه به ظرفیت های اکولوژیکی و هیدرولوژیکی مناطق مختلف کشور، یکی از عوامل اصلی تشدید بحران های زیست محیطی و آبی در ایران به شمار می آید. در این بازه زمانی، بیش از ۴۰ سد بزرگ ساخته یا عملیات احداث آن ها آغاز شد؛ بسیاری از این پروژه ها بدون ارزیابی دقیق زیست محیطی یا در مناطق کم بارش و آسیب پذیر اجرا شدند.
گزارش مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی درباره بحران آب که در سال ۱۳۹۵ منتشر شد نیز نتایج تکان دهنده ای داشته: از جمله پیامدهای این سیاست می توان به خشک شدن تالاب هایی چون گاوخونی، بختگان، هامون و هورالعظیم اشاره کرد که به دلیل کاهش جریان رودخانه های تغذیه کننده، از بین رفتند یا به شدت آسیب دیدند. این موضوع نه تنها تنوع زیستی را تهدید کرد، بلکه مهاجرت اجباری جوامع محلی و از بین رفتن مشاغل سنتی مانند کشاورزی و صیادی را به دنبال داشت. همچنین سدسازی گسترده، الگوی مصرف آب در کشاورزی را به سمت افزایش وابستگی به منابع آب زیرزمینی سوق داد، که نتیجه آن افت سطح آب های زیرزمینی و فرونشست زمین در بسیاری از دشت های کشور بود. در مجموع، این نوع توسعه ناپایدار، نه تنها بحران آب را حل نکرد، بلکه به تعمیق آن انجامید.
شرقی هم با اشاره به اقداما آبی آن روزها نوشت: سدسازی خیانتی بود در حق منابع ایران که دوره اول احمدی نژاد اومد رو بورس همه هم خوشحال بودن اما الان داریم جور اون وقت رو میکشیم. پول تو عمران هست ولی نه تو سدسازی. همین گرایش های آب الان شما نگاه کنی به ظرفیت ها متوجه میشی.
و علیار: به عنوان مثال درخلق همین بحران بی آبی، دولت احمدی نژاد با سدسازی بی رویه، حفر چاه های غیرمجاز، تمرکز بر کشاورزی پرمصرف و کاهش بودجه های زیست محیطی نقش بسیار بزرگی داشت. البته که این بحران نتیجه انباشت خطاهای چند دولته و عوامل محیطی مثل خشکسالی هم دخیل بوده.
بازگشت دوباره این هشدارها به صدر اخبار در شرایطی رخ می دهد که آثار مخرب آن سیاست ها، امروز به شکل بحران فراگیر کم آبی، فرونشست زمین و تهدیدات زیست محیطی خود را نشان داده اند. پرداختن به این مسئله نه تنها یک ضرورت زیست محیطی، بلکه اقدامی حیاتی برای حفظ آینده کشور است.