سرویس فناوری - رنو ۲۱ در سال ۱۹۸۶ به عنوان جانشین مدل موفق رنو ۱۸ معرفی شد و تا سال ۱۹۹۴ که جای خود را به رنو لاگونا داد، به تولید رسید. این خودرو در سه نسخه سدان، استیشن (با نامهای نوادا یا ساوونا) و از سال ۱۹۸۹ به صورت هاچبک عرضه شد.مجله وات کار در سال ۱۹۸۷ این خودرو را به عنوان بهترین خودروی خانوادگی سدان انتخاب کرد. رنو همچنین چند ماه پس از عرضه رنو ۲۱ یک مدل واگن استیشن از آن را با نام رنو ۲۱ نوادا به بازار معرفی کرد که این خودرو هم توانست جایزه بهترین خودروی استیشن سال را از آن خود کند. ...
به گزارش سرویس فناوری جیرجیرک به نقل از فرادید - رنو ۲۱ با طراحی خاص خود که توسط «جورجتو جوجارو» انجام شده بود، از دیگر خودروهای هم عصر خود متمایز بود. خطوط صاف و زاویه دار از ویژگی های بارز این خودرو بودند و لوگوی نامتقارن روی جلوپنجره، جزئیات قابل توجهی به آن می بخشید.
در سال ۱۹۸۹، این خودرو با یک بازطراحی عمده (فاز دوم) هم از نظر فنی و هم ظاهری بهبود یافت. جلو، سپرها، داشبورد و چراغ های عقب جدیدی برای آن طراحی شد که ظاهری نرم تر و شبیه به مدل رنو ۲۵ به آن داد. همچنین، نسخه هاچ بک آن معرفی شد که به سرعت در بسیاری از کشورها محبوبیت بیشتری نسبت به سدان پیدا کرد.
مدل پرقدرت رنو ۲۱ توربو، که از سال ۱۹۸۸ با موتور ۲.۰ لیتری توربو عرضه شد، یکی از نسخه های شاخص این خودرو بود. یک مدل چهار چرخ محرک (Quadra) از این خودرو نیز بعدها تولید شد. رنو ۲۱ حتی در آمریکای شمالی با نام های «رنو مدالیون» و سپس «ایگل مدالیون» به فروش رسید. در مجموع، بیش از ۲ میلیون و ۹۶ هزار دستگاه از این مدل تولید شد.
منبع: عصر ایران