سرویس سرگرمی - چیزی که من اسمش را میگذارم شبیهسازی مغزی واقعا چیز لازمی در زندگی و کار است. یعنی اینکه بتوانید قبل از جابجایی و ساختن اجسام در ذهن تجسمش کنید و بعد حین کاربریهای مختلف تصورش کنید و پیشبینی کنید که کجای کار میلنگد. ...
به گزارش سرویس سرگرمی جیرجیرک به نقل از برترین ها - یک پزشک: چیزی که من اسمش را می گذارم شبیه سازی مغزی واقعا چیز لازمی در زندگی و کار است. یعنی اینکه بتوانید قبل از جابجایی و ساختن اجسام در ذهن تجسمش کنید و بعد حین کاربری های مختلف تصورش کنید و پیش بینی کنید که کجای کار می لنگد.
فکر کنم از زمان دبستان بود که در یک برنامه علمی کامپیوتری پیشرفته در حد آن عصرها نشان می دادند که ساختمان ها را از جوانب مختلف نشان می داد.
برای من هیجان انگیز بود و چون کامپیوتری نداشتم، یک بازی فکری من بعد از دیدن این برنامه این شد که اشیا را در ذهنم بچرخانم. بعدها در زندگی و درس این تمرین ذهنی فواید زیادی برای من داشت. مثلا وقتی هندسه فضایی می خواندم یا می خواستم جای میز و کتابخانه را در اتاقم عوض کنم از این حس تقویت شده استفاده می کردم.
اما در کمال شگفتی برخی از این حس شبیه سازی درونی بی بهره هستند. حتما چیزی باید رخ بدهد و به تمامی ساخته شود و تازه مدتی از استفاده اش بگذرد که بفهمند خراب کرده اند.
این حس تا حدود زیادی شبیه برنامه ریزی های رسمی غیرشخصی هم است که بر ما تحمیل می شود. جملاتی مثل این را حتما شنیده اید: بگذارید طرح به جریان بیافتد، بعد عیب یابی می کنیم! نگران نباشید! یا اعلام اعداد و ارقام عجیب برای برنامه ریزی های کلان سال بعد.
به نظرم اگر به کودکانمان از همین حالا مهارت ها نزدیک به چیزی که تعریف کردم را آموزش بدهیم، کشور قابل تحمل تری خواهیم داشت.
این عکس ها که در زیر می بینید همه نشانه بی فکری و عدم مهارت ذهنی سازندگان آن هستند:
