سرویس سرگرمی - نگاره‌های سنگی باستانی و بزرگی که سال‌ها زیر شن‌های ساحل غربی جزیره اوآهو در هاوایی پنهان شده بودند، حالا با جابه‌جایی رسوبات در اثر امواج دوباره پدیدار شده‌اند. این نگاره‌ها حدود هزار سال پیش بر روی سنگ‌های ساحلی، درست روبه‌روی محل کنونی مرکز تفریحی ارتش آمریکا کنده‌کاری شده‌اند. ...

به گزارش سرویس سرگرمی جیرجیرک به نقل از فرادید - فرادید| تیم منابع فرهنگی پایگاه نظامی ارتش آمریکا در هاوایی این نگاره ها را ثبت و بررسی کرده و موفق به شناسایی ۲۶ نقش در مکانی به طول ۴۰ متر در ساحل شده اند. بیشتر این نقوش به شکل آدمک هایی شبیه انسان هستند که ظاهری مردانه دارند. برخی دیگر نیز به شکل های هندسی یا انتزاعی دیده می شوند. بزرگ ترین این نگاره ها بیش از ۲.۵ متر ارتفاع و پهنا دارد و دو تا از آدمک های بزرگ نیز دارای نقوش انگشت هستند؛ ویژگی ای که در چنین نگاره هایی بسیار نادر است.

به گزارش فرادید؛ گلن کیلا، بومی هاوایی، در گفت وگویی در سال ۲۰۱۷ گفت: «وقتی این نگاره ها را دیدم، یکی شان برایم بسیار مهم و برجسته بود. همان که انگشت هایش رو به پایین یا بالا بود.» او تأکید می کند که خانواده اش نسل به نسل در همین ساحل زندگی کرده اند، «از آغاز زمان و از زمان نخستین مهاجرت پولینزی ها به هاوایی».

کیلا ادامه می دهد که به نظر او این نقش نمایانگر «مائوئی»، نیمه خدای افسانه ای در اسطوره های هاوایی است؛ شخصیتی بزرگ جثه و نیرومند که در داستان ها با قلاب ماهی گیری جادویی اش جزایر هاوایی را از دل اقیانوس بیرون کشیده یا خورشید را به دام انداخته است. او می گوید جهت گیری انگشت ها از سوی شرق تا غرب، نمادی دینی است؛ چیزی شبیه به نمادهای مذهبی مانند صلیب در مسیحیت.

نگارۀ سمت چپ که دارای انگشت  است، احتمالا تصویری از مائوئی خدای بومیان هاوایی را نشان می دهد

در فرهنگ هاوایی، «مو اولولو» به مجموعه ای از افسانه ها، داستان های خیالی و روایت های واقعی از تاریخ مکان ها گفته می شود. پیش از آمدن مبلغان مسیحی در دهه ۱۸۲۰، این داستان ها تنها به صورت شفاهی منتقل می شدند، چون زبان مکتوب هاوایی هنوز وجود نداشت. نگاره های سنگی در آن زمان وسیله ای تصویری برای انتقال این تاریخ شفاهی بودند.