سرویس سرگرمی - احتمالا در گذر از معابر شهری چشمتان به تابلوهایی افتاده که هیچ قرابتی با آنچه در دنیای امروز می‌گذرد، ندارند. ...

به گزارش سرویس سرگرمی جیرجیرک به نقل از برترین ها - برترین ها: احتمالا در گذر از معابر شهری چشمتان به تابلوهایی افتاده که هیچ قرابتی با آنچه در دنیای امروز می گذرد، ندارند.  تابلوهایی که روزگاری در طرح ها و فونت های خاص و کلاسیک، وظیفه زیباسازی شهر را داشتند. عکاسی ها، اغذیه فروشی ها، خیاطی ها و چندین و چند شغل دیگر. برای آن ها که مشتری گذشته هستند احتمالا تماشای چند قاب این چنینی خالی از لطف نیست. در ادامه با ما همراه باشید.

اصالت در دل بازار تبریز

این تصویر را کاربری به نامه محمد در توئیتر منتشر کرده؛ ملاقاتی خاص با مغازه "سماورفروشی ورشوچی" که شماره تلفن  5رقمی اش خود گویای همه چیز است. یک عمره خاطره و به قول صاحب مغازه: حرف های ناگفته.

مزه جوانی پدر را می دهد

از سردر این مغازه ساندویچی در تهران، بوی زمان را می توان حس کرد. تابلوی ساده و کم رنگش، مثل یک آلبوم عکس قدیمی، هر کسی که از دهه سی و چهل زندگی اش گذشته باشد را به کوچه های کودکی پرتاب می کند؛ به روزهایی که پدر هنوز قامتش خمیده نشده بود و موهایش بوی جوانی می داد.

جایی که شهر را زیباتر می کرد

سالن آرایش  بل؛ جایی که زمانی سرآغاز سرخوشی های بی غل و غش روزهای خوش قدیم بود. اما حالا این تابلو هم مثل این روزها ناخوش است. جان ندارد و گرد روزهای رفته رنگش را به تیرگی برده. با این حال زیبایی اش انگار جاودانه است.

الماس خیابان ویلا

نمایندگی فروش کارت پستال هالمارک چاپ آمریکا این روزها در خیابان ویلای تهران خاک می خورد. هنوز هم مواجهه با این مغازه و آن تابلوی ساده و به ظاهر مینی مالش زیباست. این تابلو حتی در بین تابلوهای زمان خود نیز یگانه است.

ژاندارکِ درخشان 

نام قهرمان ملی فرانسه را برایش گذاشتند؛ برای لوازم التحریر قدیمی خیابان مطهری که زمانی تخت طاووس نام داشت. درخشش یک تابلوی زرد و نارنجی با آن فونت قرمز دلربا. البته که آن حروف لاتین نیز گفتنی ها دارد.

مثل نامش یکتاست

خیابان ارگ؛ روبروی باغ ملی. جایی در قلب بازار تهران. یک معماری خاص و مغازه ای که حدود هفتاد سال قدمت دارد. تابلوی سفیدی که   سر در آن نصب کردند بر خلاف بقیه تابلوها عمودی جلوه می کند. نشانی که برای دهه ها بر تارک منطقه مانده و هنوز هم پابرجاست.

خاص ترین مدادرنگی فروشی ایران

کاربری به نام جورج در توصیف این عکس می نویسد: اینجا فروشگاه "مداد رفیع" در بازار بزرگ تهران؛ در شلوغی بازار وارد دالانی می شوی که بورس لوازم الحریر است، در این بین مغازه ای مثل جعبه  مدادرنگی می درخشد.  آقای رفیع ۳۶ سال است با ذوق و سلیقه ای که دارد در این مغازه کوچک مدادرنگی میفروشد، آن هم تک رنگ.

استقلالی ها عاشق اینجا می شوند

از لوکیشن این اغذیه فروشی قدیمی اطلاعی نداریم اما می دانیم صاحبش دل در گروی استقلال دارد. استقلال تهران که رنگ آبی، هویت هشتادساله آن است و دلدادگان بسیار دارد. احتمالا چشیدن طعم ساندویچ قدیمی برای استقلالی ها در این مکان حس و حال دیگری دارد.

تابلویی به قدمت نیم قرن

کاربری به نام بابک در توضیح این مکان می نویسد: نهار رفتم یه ساندویچی دیدم همه چیزش قدیمه به صاحب ساندویچی گفتیم چرا مغازه رو به روز نمی کنی؟ گفت این مغازه از قبل انقلاب مال بابابزرگم بود واسه همین دست بهش نمی زنم. گفت اون تابلو اون بالا سر در مغازه از سال ۵۳ هست که تبلیغ یه نوشیدنی قدیمی بوده ولی تا الان بهش دست نزدم.

و مغازه خاص خیابان طالقانی

آن روزها به آن تخت جمشید می گفتند؛ خیابان طالقانی را می گوییم. مغازه ای که تلویزیون های رنگی می فروخت و برای زمان خود یک آپشن خارق العاده برای خانه های ایرانی خلق می کرد. شاید خواندن این روایت  از رامتین، تمام ماجرا باشد: قبل از انقلابِ ۵۷ بود که یکی از این تلویزیون هایِ بلموند خریده بودیم. اون موقع خودِ رنگی بودنِ تلویزیون، یه آپشنِ خیلی خاصّ محسوب میشد و صاحبش سه هیچ از بقیه جلو بود، چه برسه به اینکه یه دستگاهِ کنترل از راهِ دور هم داشته باشه که دیگه هیچّی! 

خیلی ها میومدن خونه یِ ما و با تعجّب به این دستگاهِ پاره آجرمانندی که دستِ ما بود و باهاش تلویزیون رو روشن و خاموش می کردیم و یا کانال رو عوض می کردیم، صدا رو کم و زیاد می کردیم و ... نگاه می کردند و ما هم کلّی احساسِ خاصّ بودن داشتیم! 

تو خونه یِ ما دو تا تلویزیون بود، یکی تو اتاقِ پدر و مادرم که سیاه و سفید بود و کوچکتر هم بود و دیگری همین بلموندِ رنگیِ خاصّ و ۲۱ اینچ که تو هال بود. شبا که سریالِ مردِ شش میلیون دلاری رو نشون میدادند، من و بابام یه مصیبتی داشتیم با مادرم: ما می خواستیم مردِ شش میلیون دلاری رو ببینیم و مادرم می خواست شویِ رنگارنگ رو ببینه و ما رو   تبعید می کرد به اتاقِ خواب با اون تلویزیونِ سیاه و سفیدِ کوچیک و استدلالش هم این بود که مردِ شش میلیون دلاری رو میشه سیاه و سفید هم نگاه کنید و رنگش مهم نیست، ولی رنگِ لباسِ خواننده مهمّه! 

اخیرا تو خیابونِ طالقانی از جلویِ ساختمانِ قدیمی و متروکِ نمایندگیِ بلموند رد می شدم و دیدم که رو دیوارش این نقّاشی هنوز باقی مونده و باز خاطراتِ کودکی ام زنده شد ...