سرویس فناوری - در مقابل، جی-۳۵ای با پنهان‌کاری بهتر و موشک‌های دوربرد PL-15، برای نبردهای مخفی و دفاع منطقه‌ای مناسب‌تر است، اما برد کمتر و عدم تجربه رزمی، محدودیت‌هایی ایجاد می‌کند ...

به گزارش سرویس فناوری جیرجیرک به نقل از فرادید - فرادید| در رقابتی تنگاتنگ میان جنگنده های نسل پنجم، سوخو-۵۷ روسیه و جی-۳۵ای چین به عنوان دو رقیب قدرتمند در آسمان خودنمایی می کنند.

سوخو-۵۷ و جی-۳۵ با فناوری های پنهان کاری، تسلیحات پیشرفته و قابلیت های چندمنظوره طراحی شده اند تا در برابر تهدیدات هوایی، از جمله جنگنده های آمریکایی، برتری یابند.

مشخصات سوخو-۵۷ (Sukhoi Su-57)

سوخو-۵۷، ملقب به فلون، یک جنگنده دو موتوره نسل پنجم است که با طول ۲۰.۱ متر، وزن برخاست حداکثر ۳۵,۰۰۰ کیلوگرم و سرعت ماخ ۲، برای برتری هوایی و مأموریت های تهاجمی طراحی شده است. این جنگنده با موتورهای AL-41F1 (یا Izdeliye 30 در آینده)، برد عملیاتی ۳,۵۰۰ کیلومتر و سقف پروازی ۲۰,۰۰۰ متر، مانورپذیری استثنایی و توانایی سوپرکروز را ارائه می دهد. همچنین مجهز به رادار AESA مدل N036 Byelka با برد ۴۰۰ کیلومتر، حسگرهای مادون قرمز و محفظه های تسلیحاتی داخلی برای موشک های R-77، R-37M و تسلیحات هایپرسونیک است که ظرفیت ۸ تن تسلیحات را پشتیبانی می کند.

اگرچه پنهان کاری آن (RCS حدود ۰.۱ تا ۱ متر مربع) نسبت به رقبای غربی ضعیف تر است، تجربه رزمی در اوکراین و هزینه تقریبی ۳۵ تا ۵۰ میلیون دلار، آن را به گزینه ای جذاب برای عملیات تهاجمی تبدیل کرده است.

مشخصات جی-۳۵ای (Shenyang J-35A):

جی-۳۵ای، جنگنده ای دو موتوره نسل پنجم با طراحی پنهان کار، با طول ۱۶.۸ متر، وزن برخاست حداکثر ۳۰,۰۰۰ کیلوگرم و سرعت ماخ ۱.۸، برای مأموریت های مخفی و نبردهای دوربرد توسعه یافته است. این جنگنده با موتورهای WS-13 یا WS-19 (در آینده)، برد عملیاتی ۲,۵۰۰ کیلومتر و سقف پروازی ۱۶,۰۰۰ متر دارد. رادار AESA با برد حدود ۳۰۰ کیلومتر، حسگرهای الکترواپتیکال و محفظه های داخلی برای موشک های PL-15 (برد ۲۰۰+ کیلومتر) و PL-10، ظرفیت تسلیحاتی ۶ تن را فراهم می کند. پنهان کاری برتر آن (RCS حدود ۰.۰۵ تا ۰.۱ متر مربع) و ادغام شبکه ای با سامانه های چینی، آن را برای عملیات دفاعی و مخفی مناسب می سازد. 

سوخو ۵۷ بهتر است یا جی ۳۵ چین؟

سوخو-۵۷ با مانورپذیری بالا، برد عملیاتی بیشتر و ظرفیت تسلیحاتی سنگین تر، برای مأموریت های برتری هوایی و تهاجمی در فواصل دور برتری دارد، به ویژه برای ایران که نیاز به بازدارندگی در برابر تهدیدات منطقه ای دارد. تجربه رزمی آن در اوکراین و هزینه کمتر، آن را به گزینه ای مقرون به صرفه تبدیل می کند، اما پنهان کاری ضعیف ترش در برابر رادارهای پیشرفته می تواند نقطه ضعف باشد.

در مقابل، جی-۳۵ای با پنهان کاری بهتر و موشک های دوربرد PL-15، برای نبردهای مخفی و دفاع منطقه ای مناسب تر است، اما برد کمتر و عدم تجربه رزمی، محدودیت هایی ایجاد می کند. با توجه به نیاز ایران به جنگنده ای با قابلیت تهاجمی و هزینه مناسب، سوخو-۵۷ در حال حاضر گزینه بهتری است، اما پیشرفت سریع چین ممکن است تا سال ۲۰۳۰ جی-۳۵ای را به رقیبی جدی تر تبدیل کند.