سرویس فناوری - سوخو-۳۵اس، معروف به فلاکنر-ای، یک جنگنده سنگین نسل ۴.۵++ روسی است که با موتورهای قدرتمند AL-41F1S با قابلیت بردار رانش سه‌بعدی، رادار PESA پیشرفته، و توانایی حمل بار تسلیحاتی سنگین، به‌عنوان یکی از برترین جنگنده‌های جهان برای کسب برتری هوایی شناخته می‌شود. ...

به گزارش سرویس فناوری جیرجیرک به نقل از فرادید - فرادید| چنگدو جی-۱۰سی، یکی از قوی ترین جنگنده های چینی و  سوخو-۳۵اس یکی از قوی ترین جنگنده های روسیه است که هر کدام با توجه به نیاز نیروی هوایی ایران و شرایط استفاده از آن ها می تواند گزینه های بسیار مناسبی برای پرواز بر فراز آسمان کشورمان در راستای ایجاد امنیت در برابر دشمن خارجی باشد. 

 چنگدو جی-۱۰سی (Chengdu J-10C)

چنگدو جی-۱۰سی، ملقب به "اژدهای قدرتمند"، به عنوان یک جنگنده چندمنظوره نسل ۴.۵ چینی، با رادار پیشرفته AESA، موشک های دوربرد PL-15، و هزینه نسبتاً پایین، گزینه ای جذاب برای تقویت نیروی هوایی ایران در برابر تهدیدات منطقه ای محسوب می شود. این جنگنده تک موتوره با مانورپذیری بالا و توانایی انجام مأموریت های هوا به هوا و هوا به سطح، می تواند به عنوان یک راه حل اقتصادی و سریع شناخته شود.

 سوخو-۳۵اس (Sukhoi Su-35S)

سوخو-۳۵اس، معروف به «فلاکنر-ای»، یک جنگنده سنگین نسل ۴.۵++ روسی است که با موتورهای قدرتمند AL-41F1S با قابلیت بردار رانش سه بعدی، رادار PESA پیشرفته، و توانایی حمل بار تسلیحاتی سنگین، به عنوان یکی از برترین جنگنده های جهان برای کسب برتری هوایی شناخته می شود. این جنگنده با مانورپذیری استثنایی و برد عملیاتی گسترده، می تواند تهدیدی جدی برای جنگنده های مدرن اسرائیلی مانند اف-۱۶ و اف-۱۵ باشد و گزینه ای استراتژیک برای ایران در راستای ایجاد بازدارندگی در برابر دشمنان منطقه ای ارائه دهد.

کدام جنگنده بهتر است؟ 

چنگدو جی-۱۰سی و سوخو-۳۵اس هر دو جنگنده های پیشرفته ای هستند، اما ویژگی ها و کاربردهای متفاوتی دارند که انتخاب بین آن ها به نیازهای عملیاتی و محدودیت های ایران بستگی دارد. جی-۱۰سی یک جنگنده تک موتوره با وزن متوسط (حدود ۱۹,۵۰۰ کیلوگرم در حالت برخاست کامل) است که از موتور WS-10A با رانش حدود ۱۳۲ کیلونیوتن بهره می برد.

این جنگنده با سرعت ۱.۸ ماخ، رادار AESA مدل KLJ-7A، و توانایی حمل موشک های PL-15 (برد ۲۰۰+ کیلومتر) و PL-10، برای مأموریت های هوا به هوا و هوا به سطح مناسب است. همچنین، عملکرد موفق آن در تمرینات نظامی (مانند پیروزی بر سوخو-۳۵ و جی-۱۶ در سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱) و صادرات به نیروی هوایی پاکستان نشان دهنده قابلیت های رقابتی آن است. با این حال، برد عملیاتی محدود (حدود ۱۲۴۰ کیلومتر بدون سوخت گیری) و ظرفیت حمل تسلیحات کمتر (حدود ۶ تن) در مقایسه با جنگنده های سنگین، می تواند محدودیت هایی برای مأموریت های دوربرد ایجاد کند.

در مقابل، سوخو-۳۵اس یک جنگنده سنگین دو موتوره با وزن برخاست کامل حدود ۳۴,۵۰۰ کیلوگرم و مجهز به موتورهای AL-41F1S با رانش ۱۴۲ کیلونیوتن (با بردار رانش) است که مانورپذیری فوق العاده ای ارائه می دهد. این جنگنده با سرعت ۲.۲۵ ماخ، برد عملیاتی ۳۶۰۰ کیلومتر (بدون سوخت گیری)، و توانایی حمل ۸ تن تسلیحات، از جمله موشک های R-77 و R-73، برای مأموریت های برتری هوایی و تهاجمی در فواصل دور ایده آل است. رادار PESA آن (Irabis-E) قابلیت ردیابی چندین هدف را دارد، اما نسبت به AESA جی-۱۰سی کمی قدیمی تر است.