سرویس فناوری - توپولف Tu-95MSM، نسخه مدرنیزه‌شده بمب‌افکن استراتژیک Tu-95 خرس (Bear)، با اولین پرواز در سال ۱۹۵۲ و ورود به خدمت در ۱۹۵۶، یکی از قدیمی‌ترین بمب‌افکن‌های فعال جهان است که تا دهه ۲۰۴۰ در خدمت باقی خواهد ماند. این هواپیما با چهار موتور توربوپراپ کوزنتسوف NK-12MPM (هر کدام ۱۴,۸۰۰ اسب‌بخار) و ملخ‌های متقابل‌الچرخش، سرعت ۹۲۵ کیلومتر بر ساعت و برد عملیاتی ۱۵,۰۰۰ کیلومتر بدون سوخت‌گیری هوایی دارد. ...

به گزارش سرویس فناوری جیرجیرک به نقل از فرادید - فرادید| بمب افکن های استراتژیک، با توانایی انجام مأموریت های دوربرد، حمل بار تسلیحاتی سنگین و ایفای نقش در بازدارندگی هسته ای، از کلیدی ترین ابزارهای نظامی به شمار می روند.

بمب افکن توپولف Tu-95MSM روسی و شیان H-6K/N چینی، از مهم ترین و به روزترین نمونه های این بمب افکن ها هستند که هر کدام قابلیت های ویژه ای داشته و نسبت به رقبا از برتری هایی برخوردارند. ما در این گزارش، این دو بمب افکن را با هم مقایسه خواهیم کرد. 

توپولف Tu-95MSM (روسیه)

توپولف Tu-95MSM، نسخه مدرنیزه شده بمب افکن استراتژیک Tu-95 «خرس» (Bear)، با اولین پرواز در سال ۱۹۵۲ و ورود به خدمت در ۱۹۵۶، یکی از قدیمی ترین بمب افکن های فعال جهان است که تا دهه ۲۰۴۰ در خدمت باقی خواهد ماند. این هواپیما با چهار موتور توربوپراپ کوزنتسوف NK-12MPM (هر کدام ۱۴,۸۰۰ اسب بخار) و ملخ های متقابل الچرخش، سرعت ۹۲۵ کیلومتر بر ساعت و برد عملیاتی ۱۵,۰۰۰ کیلومتر بدون سوخت گیری هوایی دارد.

Tu-95MSM مجهز به رادار Novella NV1.021، سیستم ناوبری S021، و مجموعه دفاع هوایی Meteor-NM2 است و می تواند ۱۵ تن تسلیحات، شامل موشک های کروز Kh-101/102 (برد ۴,۵۰۰ کیلومتر، متعارف و هسته ای) را حمل کند. این بمب افکن برای گشت های دریایی و پرتاب موشک از فاصله دور طراحی شده و در جنگ اوکراین (۲۰۲۲) برای شلیک موشک های کروز استفاده شده است. طراحی غیرپنهان کار و صدای بلند موتورها (قابل شنیدن توسط زیردریایی ها) از محدودیت های آن است، اما برد و ظرفیت بالای آن همچنان ارزشمند است.

شیان H-6K/N (چین)

شیان H-6K/N، نسخه های مدرن بمب افکن H-6 چین، بر پایه Tu-16 شوروی طراحی شده و از سال ۲۰۰۷ (H-6K) و ۲۰۱۸ (H-6N) وارد خدمت شده اند. این بمب افکن با دو موتور توربوفن WS-18 (کپی D-30KP-2 روسیه، هر کدام ۱۲۳ کیلونیوتن) سرعت زیرصوت ۱,۰۰۰ کیلومتر بر ساعت و برد عملیاتی ۶,۰۰۰ تا ۸,۰۰۰ کیلومتر (با سوخت گیری هوایی تا ۱۰,۰۰۰ کیلومتر) دارد. H-6K/N مجهز به رادار AESA، کابین شیشه ای دیجیتال و سیستم های جنگ الکترونیک است و می تواند ۱۲ تن تسلیحات، شامل موشک های کروز CJ-20 (برد ۱,۵۰۰-۲,۵۰۰ کیلومتر) و موشک های بالستیک هواپرتاب (در H-6N) را حمل کند.

H-6N قابلیت حمل پهپادهای شناسایی یا تسلیحات هایپرسونیک را دارد و برای عملیات در اقیانوس آرام طراحی شده است. هرچند طراحی آن پنهان کار نیست، اما بهبودهای آیرودینامیکی و الکترونیکی، آن را به گزینه ای مدرن تر از Tu-16 اصلی تبدیل کرده است. محدودیت اصلی H-6K/N، برد کمتر و وابستگی به فناوری های قدیمی تر نسبت به بمب افکن های غربی است.

مقایسه دو بمب افکن روسی و چینی

بمب افکن Tu-95MSM روسی در برد عملیاتی (۱۵,۰۰۰ کیلومتر در مقابل ۶,۰۰۰-۸,۰۰۰ کیلومتر H-6K/N چینی) و ظرفیت تسلیحات (۱۵ تن در مقابل ۱۲ تن) برتری دارد و برای مأموریت های دوربرد، مانند گشت های اقیانوس آرام یا پرتاب موشک از فاصله زیاد، مناسب تر است. موشک های Kh-101/102 روسی با برد ۴,۵۰۰ کیلومتر، نسبت به CJ-20 چینی (برد ۱,۵۰۰-۲,۵۰۰ کیلومتر) توانایی تهاجمی بیشتری ارائه می دهند.

Tu-95MSM تجربه عملیاتی گسترده ای دارد و در سناریوهای واقعی (مانند جنگ اوکراین) آزمایش شده است. در مقابل، H-6K/N با طراحی به روزتر، سیستم های الکترونیکی پیشرفته تر (مانند رادار AESA)، و قابلیت حمل موشک های بالستیک یا پهپاد (در H-6N)، برای عملیات در مناطق پرتنش مانند دریای چین جنوبی مناسب تر است. با این حال، فناوری قدیمی تر H-6K/N (بر پایه Tu-16 دهه ۱۹۵۰) و برد محدودتر، آن را در برابر Tu-95MSM در مأموریت های استراتژیک دوربرد ضعیف تر می کند. Tu-95MSM از نظر تولید و تعداد (۵۰-۶۰ فروند فعال) نیز وضعیت بهتری دارد، در حالی که چین حدود ۱۰۰ فروند H-6K/N در خدمت دارد.