سرویس فناوری - بمب‌های اتمی که در پایان جنگ جهانی دوم بر هیروشیما و ناگاساکی فرود آمدند، سایه‌های سیاه و ماندگاری از انسان‌ها و اشیاء روی زمین و دیوارها برجای گذاشتند. این سایه‌ها، که بعدها به سایه‌های اتمی مشهور شدند، تصویری تکان‌دهنده از آخرین لحظات زندگی قربانیان این فاجعه بودند. ...

به گزارش سرویس فناوری جیرجیرک به نقل از فرادید - فرادید| در روزهای ۶ و ۹ اوت ۱۹۴۵، انفجارهای اتمی در این دو شهر ژاپنی رخ داد و پس از آن سایه های بدن انسان ها، دوچرخه ها و سایر اشیاء روی پیاده روها و ساختمان ها دیده شد. این پدیده به دلیل شدت بی سابقه نور و حرارت انفجار ایجاد شد.

به گزارش فرادید؛ به گفته متخصصان، هنگامی که بمب منفجر شد، انرژی شدید نور و گرما از مرکز انفجار به اطراف گسترش یافت. انسان ها و اشیاء مسیر این انرژی را جذب کردند و همانند سپر عمل نمودند. سطح اطراف که در معرض نور شدید قرار گرفت، رنگ پریده و سفید شد و بخش محافظت شده به شکل سایه ای تیره باقی ماند. در واقع، این سایه ها همان رنگ اصلی سطح پیش از انفجار بودند که در میان سطوح سفیدشده، به شکل لکه ای تیره جلوه کردند.

این انفجارها حاصل واکنش «شکافت هسته ای» بودند. در این فرآیند، نوترونی با هسته اتم سنگین مانند اورانیوم ۲۳۵ یا پلوتونیوم ۲۳۹ برخورد می کند و هسته را می شکند. این شکافت انرژی عظیمی آزاد می کند و واکنشی زنجیره ای ایجاد می شود که در کسری از ثانیه، میلیاردها میلیارد اتم را می شکند. بمب های اتمی علاوه بر موج حرارتی بسیار شدید که دمایی تا حدود ۱۰ هزار درجه فارنهایت (بیش از ۵۵۰۰ درجه سانتی گراد) تولید کردند، پرتوهای گامای مرگباری هم آزاد کردند که می تواند از لباس و پوست عبور کند و به بافت و DNA آسیب جدی بزند.

با وجود اینکه در ابتدا سایه های زیادی شکل گرفت، بیشتر آن ها بر اثر موج انفجار و حرارت بعدی از بین رفتند. تنها تعداد کمی از سایه ها که روی سنگ و بتن نقش بسته بودند، باقی ماندند و بعدها برخی از آن ها به موزه صلح هیروشیما منتقل شدند تا برای نسل های آینده حفظ شوند.